Spring naar inhoud

Maand: september 2015

Om te grienen

Kerosine, creatine
stralen gouden ecoline
windturbine, geld verdienen
Oekraïne: zinkmarine
Velden vol zwaxinelichtjes
Muren vol bederfgedichtjes
Klaslokalen vol plakkaatverf:
binnenzeeën vol gesterf;
WAT gaan we hier eens aan doen?

Met dank aan Sjaak Vrugt en ander gespuis in Lugosi’s.

facebook twitter

Spaarnezang

Ik verloor, hier aan het water
alles, maar ik heb voor later
toch nog veel van wat ik ben bewaard

dat valt niet iedereen op
ze denken vaak, dat ik ze fop
maar zo de gasten zijn vertrouwt de waard

en aan mijn lieve draairivier
doe ik niet mee aan dom vertier
nee zeg, ik val nog liever in mijn zwaard

ik glimlach, maar ik neem het mee
ik adem hier, dichtbij de zee
de lucht van weinig, dat me wordt bespaard

zo is mijn stad, ze neemt en geeft
ze kijkt naar dat wat jij beleeft
en is geamuseerd, maar nooit bezwaard

mijn stad, onder de wolken
die steeds wilder willen kolken
veegt je zonder gêne, van de kaart.

Mijn stad is hard, en harteloos
maar heel erg mooi en nimmer boos
je woede neem je zelf maar lekker mee

En niets van mijn stad klopt ooit helemaal
maar ze is wel een prachtig verhaal:
mijn kleine stad, waarvan ik zo houd, bij de zee.

Waarin ik het woord ‘nonstrop’ uiteindelijk niet gebruikte.

facebook twitter

Delen min stelen

Ik turfde al je grote daden
Kwam ik tot twee hoog
Ik checkte zelf je tas, ontdekte
dat je me beloog

Nu ben ik goed, maar nog niet gek
mijn hoed zit vol met veren, pek
en leren dat je daarvan
dan weer doet

Dus zoek het uit, vermaak jezelf
maar voortaan zonder mij
ik blijf wel op mijn bergtop, want
die bergtop maakt me blij.

facebook twitter

Pharmafiks

Het leven, dat men liever stuurt
maar daardoor juist te vaak verzuurt
laat zich niet zomaar leiden

Het lijden en het klagen
het zwoegen en verdragen
teisteren de groene weiden
en het water stroomt wel door
(ook als ons bloed niet langer)
maar daar zijn ook pillen voor
(ja, het kan nog banger)

facebook twitter

Aan de Nederlander

De waaiende wind
die al dertig jaar stinkt
naar dixieland-orkestjes

en glanzende auti
en gladdige fauti
sigaren, achter vestjes

die wind stinkt keihard uit mijn bek
als ik, in vreemde, “Nederland” zeg

dat doet pijn, het is onkek
en, voor ons allen, uiteindelijk, pech

Wordt toch eens wakker, stakker.

facebook twitter